عقلی نبودست این فقیه دنگ را

بی روی او چون عود می سوزد تنم

مطرب، تو نیز آخر بساز آن چنگ را

با فقیه از عقل می گوید سخن

بی او نباشد دور اگر گریان شوم

دوری بگریاند کلوخ و سنگ را

ای همرهان، پیش دهان تنگ او