با فقیه از عقل می گوید سخن

تا رنگ پوش ما بسوزد رنگ را

بی روی او چون عود می سوزد تنم

مطرب، تو نیز آخر بساز آن چنگ را

عقلی نبودست این فقیه دنگ را

بی او نباشد دور اگر گریان شوم

دوری بگریاند کلوخ و سنگ را