مطرب، تو نیز آخر بساز آن چنگ را

امشب زرنگ می برافروز آتشی

تا رنگ پوش ما بسوزد رنگ را

بی روی او چون عود می سوزد تنم

با فقیه از عقل می گوید سخن

عقلی نبودست این فقیه دنگ را

بی او نباشد دور اگر گریان شوم