هم به کف آورد غرض پیر جهان گشته ما

دیده گریان به دلم فاش همی گفت خود این:

کاتش غم زود کشد اشک روان گشته ما

پیر خرد گرد جهان گشت بسی در طلبش

نفس بفرمود بسی، من ننشستم نفسی

تا همگی سود نشد سود زیان گشته ما

ضامن ما در غم او اوحدی شیفته بود