کاتش غم زود کشد اشک روان گشته ما

گرچه گران بار شدیم از غم آن ماه ولی

هم سبک انداخته شد بار گران گشته ما

دیده گریان به دلم فاش همی گفت خود این:

پیر خرد گرد جهان گشت بسی در طلبش

هم به کف آورد غرض پیر جهان گشته ما

نفس بفرمود بسی، من ننشستم نفسی