هم سبک انداخته شد بار گران گشته ما

تن همه جان گشت چو او باز به دل کرد نظر

باخته شد در نظری آن تن جان گشته ما

گرچه گران بار شدیم از غم آن ماه ولی

دیده گریان به دلم فاش همی گفت خود این:

کاتش غم زود کشد اشک روان گشته ما

پیر خرد گرد جهان گشت بسی در طلبش