گرچه گران بار شدیم از غم آن ماه ولی

نوبت اقبال برد بخت جوان گشته ما

تن همه جان گشت چو او باز به دل کرد نظر

باخته شد در نظری آن تن جان گشته ما

هم سبک انداخته شد بار گران گشته ما

دیده گریان به دلم فاش همی گفت خود این:

کاتش غم زود کشد اشک روان گشته ما