پیر خرد گرد جهان گشت بسی در طلبش

هم سبک انداخته شد بار گران گشته ما

دیده گریان به دلم فاش همی گفت خود این:

کاتش غم زود کشد اشک روان گشته ما

هم به کف آورد غرض پیر جهان گشته ما

نفس بفرمود بسی، من ننشستم نفسی

تا همگی سود نشد سود زیان گشته ما