یا بر که عرضه دارم این رنج بنهایت؟

صد مهر دیده از ما، ناداده نیم بوسه

صد جور کرده بر ما، نادیده یک جنایت

آیا بر که گویم: این قصه پریشان؟

عقلم به عشق او، چون رخصت بداد، گفتم

روزی به سر در آیم زین عقل بی کفایت

دل وصف او به نیکی کردی همیشه، آری