روزی به سر در آیم زین عقل بی کفایت

آیا بر که گویم: این قصه پریشان؟

یا بر که عرضه دارم این رنج بنهایت؟

عقلم به عشق او، چون رخصت بداد، گفتم

دل وصف او به نیکی کردی همیشه، آری

چون عشق سخت گردد دل کژ کند روایت

بی غم کجا توان بود؟ آسوده کی توان شد؟