عقلم به عشق او، چون رخصت بداد، گفتم

صد جور کرده بر ما، نادیده یک جنایت

آیا بر که گویم: این قصه پریشان؟

یا بر که عرضه دارم این رنج بنهایت؟

روزی به سر در آیم زین عقل بی کفایت

دل وصف او به نیکی کردی همیشه، آری

چون عشق سخت گردد دل کژ کند روایت