دل وصف او به نیکی کردی همیشه، آری

یا بر که عرضه دارم این رنج بنهایت؟

عقلم به عشق او، چون رخصت بداد، گفتم

روزی به سر در آیم زین عقل بی کفایت

چون عشق سخت گردد دل کژ کند روایت

بی غم کجا توان بود؟ آسوده کی توان شد؟

نی زین طرف تحمل، نی زان جهت عنایت