مرا دگر نمکی بر کباب می ریزد

متاب زلف خود، ای آفتاب رخ، دیگر

که فتنه زآن سر زلف به تاب می ریزد

به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند

به یاد روی تو هر بامداد دیده من

ستاره در قدم آفتاب می ریزد

مرا بر آتش هجرت جگر چنین خسته