مرا بر آتش هجرت جگر چنین خسته

مرا دگر نمکی بر کباب می ریزد

به یاد روی تو هر بامداد دیده من

ستاره در قدم آفتاب می ریزد

تو چشم خیره من بین که: آب می ریزد

ز خوی تند خود، ای ترک،بر حذر میباش

که این غبار ستم بر خراب می ریزد