کان قاعده بی شکن نباشد

ای باغ، مشو غلط ز رویش

کین لاله در آن چمن نباشد

ای باد، مده به زلف او دل

جانا، ستمی که می کنی تو

گر فاش کنم، ز من نباشد

فردا سر گورم ار بکاوی