شبی دراز، که روز مرا چو سال کند

مرا دلیست سراسیمه در ارادت تو

که از سماع حدیث تو وجد و حال کند

به گرد روی چو ماهت ز زلف می بینم

اگر چه بار غم خود تو سهل پنداری

نه هم دلیش بیاید که احتمال کند؟

ز سیم اشک مرا دامنیست مالامال