اگر چه بار غم خود تو سهل پنداری

که از سماع حدیث تو وجد و حال کند

به گرد روی چو ماهت ز زلف می بینم

شبی دراز، که روز مرا چو سال کند

نه هم دلیش بیاید که احتمال کند؟

ز سیم اشک مرا دامنیست مالامال

ولی رخ تو کجا التفات مال کند؟