ولی رخ تو کجا التفات مال کند؟

اگر چه بار غم خود تو سهل پنداری

نه هم دلیش بیاید که احتمال کند؟

ز سیم اشک مرا دامنیست مالامال

به دیدنی ز تو راضی شدیم و غمزه تو

امید نیست که آن نیز را حلال کند

ز بار هجر تو گشت اوحدی شکسته، مگر