ز سیم اشک مرا دامنیست مالامال

شبی دراز، که روز مرا چو سال کند

اگر چه بار غم خود تو سهل پنداری

نه هم دلیش بیاید که احتمال کند؟

ولی رخ تو کجا التفات مال کند؟

به دیدنی ز تو راضی شدیم و غمزه تو

امید نیست که آن نیز را حلال کند