زان پس گرم به جور بسوزی روا بود

با این کمان و دست که ما راست، پیش تو

گر تیر بر نشانه زنیم از قضا بود

باری روا کن از دهن خویش کام من

یا زلف را مهل که کند قصد خون من

یا بوسه ای بده که مرا خون بها بود

یک دم دلم ز درد تو خالی نمی شود