یا بوسه ای بده که مرا خون بها بود

باری روا کن از دهن خویش کام من

زان پس گرم به جور بسوزی روا بود

یا زلف را مهل که کند قصد خون من

یک دم دلم ز درد تو خالی نمی شود

من دل ندیده ام که چنین مبتلا بود

گویی: به صبر چاره کن این روز عشق را