یا زلف را مهل که کند قصد خون من

گر تیر بر نشانه زنیم از قضا بود

باری روا کن از دهن خویش کام من

زان پس گرم به جور بسوزی روا بود

یا بوسه ای بده که مرا خون بها بود

یک دم دلم ز درد تو خالی نمی شود

من دل ندیده ام که چنین مبتلا بود