از گریه شام و سحرم هیچ مپرسید

وقتی که نبینم رخش احوال توان گفت

این دم که درو می نگرم هیچ مپرسید

بی عارضش این قصه روزست که دیدید

خون جگرم بر رخ و پرسیدن احوال؟

دیدید که: خونین جگرم، هیچ مپرسید

از دوست بجز یک نظرم چون غرضی نیست