به روزش مرنجان و رازش بپوش

دو چشم من از عشق او چون پرست

لبم گر بخوشد ز غم، گو: بخوش

چو آگه شوی از شب بیدلی

بهل، تا روم بر سر عشق من

چو من رفتم، آنگه ز پی می خروش

به کام بداندیش گشت اوحدی