بپذیر تحفه من، که عظیم تنگ دستم

دل من به دام عشق تو کنون فتاد و آنگه

تو در آن، گمان که: من خود ز کمند عشق جستم

دل تنگ خویشتن را به تو می دهم، نگارا

خجلم که بر گذشتی تو و من نشسته، یارب

چو تو ایستاده بودی، به چه روی می نشستم؟

به موذن محلت خبری فرست امشب