بدان رسید که این گرد نیز نگذارم

ز شهر نیز بدر می روم، که خانه خلق

خراب می شود از آب چشم خونبارم

میان ما و تو جز گرد این وجود نماند

ز سینه بوی کسی جز تو گر بمن برسد

خراب کرده بهخون دلش بینبارم

مرا بلاله طمع بود و گل ز چهره تو