سرم در دام این سودا بهل، تا بسته می باشد

سرم سودای او دارد، زهی سودا که من دارم!

از آن سر گشته می باشم که این سوداست در بارم

اگر زین بند نتوانم که: پای خود برون آرم

حدیث آن لب شیرین رها کردیم و بوسیدن

چو یاد رخ خوبش ز دور آسایشی دارم