زقه یک مرغ بود، طعمه یک مور گشت

زحمت فرهاد را از کمر انداختیم

از گل بستان وصل یک دو سه دامن بیار

کان علف تلخ را پیش خر انداختیم

هر چه به ایام بر یک دگر انداختیم

ای که به تشویش ما دست برآورده ای

تیغ چرا میکشی؟ چون سپر انداختیم