دریغ ار خارج از مرکز نیفتادی مدار من!

خبر ده ز اجتماع او تنم را، تا برون آید

به استقبال روی او دل و صبر و قرار من

پیاپی مایلست این دل به قرب نقطه خالش

به سرحد وصالش گر زوجهی راه میابم

شرف هم خانه میگردد دگر با روزگار من

چو ماه از عقده زلفش مگر دارد خسوف آن رخ؟