شرف هم خانه میگردد دگر با روزگار من

پیاپی مایلست این دل به قرب نقطه خالش

دریغ ار خارج از مرکز نیفتادی مدار من!

به سرحد وصالش گر زوجهی راه میابم

چو ماه از عقده زلفش مگر دارد خسوف آن رخ؟

که از آغاز تاثیرش زمستان شد بهار من

چو دانستی کز آن تست بیت المال دل یکسر