چو ماه از عقده زلفش مگر دارد خسوف آن رخ؟

دریغ ار خارج از مرکز نیفتادی مدار من!

به سرحد وصالش گر زوجهی راه میابم

شرف هم خانه میگردد دگر با روزگار من

که از آغاز تاثیرش زمستان شد بهار من

چو دانستی کز آن تست بیت المال دل یکسر

به سهم الغیب آن غمزه بگو: تا کیست یار من