ز اشکم نقطه میراند غمت بر تختهای رخ

به سهم الغیب آن غمزه بگو: تا کیست یار من

طریق اجتماعی نیست دل را با فرح بی تو

ازان چون عقله زلف تو منکوسست کار من

که در هنگامها گوید نهان و آشکار من

فلکها را رصد کردم من، ای ماه و نپندارم

کزیشان چون تو خورشیدی بتابد بر دیار من