ازان چون عقله زلف تو منکوسست کار من

چو دانستی کز آن تست بیت المال دل یکسر

به سهم الغیب آن غمزه بگو: تا کیست یار من

طریق اجتماعی نیست دل را با فرح بی تو

ز اشکم نقطه میراند غمت بر تختهای رخ

که در هنگامها گوید نهان و آشکار من

فلکها را رصد کردم من، ای ماه و نپندارم