طریق اجتماعی نیست دل را با فرح بی تو

که از آغاز تاثیرش زمستان شد بهار من

چو دانستی کز آن تست بیت المال دل یکسر

به سهم الغیب آن غمزه بگو: تا کیست یار من

ازان چون عقله زلف تو منکوسست کار من

ز اشکم نقطه میراند غمت بر تختهای رخ

که در هنگامها گوید نهان و آشکار من