که در هنگامها گوید نهان و آشکار من

طریق اجتماعی نیست دل را با فرح بی تو

ازان چون عقله زلف تو منکوسست کار من

ز اشکم نقطه میراند غمت بر تختهای رخ

فلکها را رصد کردم من، ای ماه و نپندارم

کزیشان چون تو خورشیدی بتابد بر دیار من

تو اصطرلاب این دل را بگردان در شعاع رخ