من ز درخت قامتت بر نخورم، دریغ من!

تن به رخ تو زنده بود، از تو برید و مرده شد

بر تن مرده بی رخت مویه گرم، دریغ من!

لعل لب تو خون من خورده چنین و آنگهی

رفت برون بسان آب از ره دیده خون دل

آتش دل برون نرفت از جگرم، دریغ من!

از ستمت خلاص دل نیست، که هر کجا روم