اوحدی را می شناسم، طالع خود دیده ام

ور چنین باشد حدیثم کی شود پنهان که من،

دیده ای پر اشک دارم، چهره ای پر خون دل

واندر این محنت نخواهم شست دست از جان که من،

ور تو حالم را بدانی، رحمت آری زآن که من،