دیده ای پر اشک دارم، چهره ای پر خون دل

وآن زمان درد دلم را چاره ای نتوان که من،

دل ز غم خون کرده باشم، خون ز مژگان ریخته

ور چنین باشد حدیثم کی شود پنهان که من،

واندر این محنت نخواهم شست دست از جان که من،

اوحدی را می شناسم، طالع خود دیده ام

ور تو حالم را بدانی، رحمت آری زآن که من،