دل ز غم خون کرده باشم، خون ز مژگان ریخته

من دوای درد دل پرسان و دل ترسان که من،

هم به ترک سر بگویم، هم دل از جان بر کنم

وآن زمان درد دلم را چاره ای نتوان که من،

ور چنین باشد حدیثم کی شود پنهان که من،

دیده ای پر اشک دارم، چهره ای پر خون دل

واندر این محنت نخواهم شست دست از جان که من،