نه از خاک شد تیره، نه ازنم، که زر بود او

ز بس قطره باران که فیضش فراهم زد

چو دریا شد آن آبی، که وقتی شمر بود او

من آن نقد عرضی، کش درین فرش بنهفتم

نه عقلم بسی گفتی، مکن یاد او دیگر؟

که اندر طریق ما عجب بی خبر بود او!

مجوی اوحدی را تو ز من کندر آن ساعت