تو با آن حس و زیبایی نگردی هم نشین من

چو روی از ما نمی پوشی، کسی باید ضمان تو

از آن حشمت که می بینم نخواهد هیچ کم گشتن

فقیری گر بیاساید زمانی در زمان تو

که از خواری و گمراهی نمی یابم نشان تو

رخت را شد به جان و دل خریدار اوحدی، لیکن

بدین سرمایه چون گردد کسی گرد دکان تو؟