چشم ترکت را غلامان گر چه بسیارند، لیک

غیر از آن ساعت که آرد باد صبحم بوی تو

هر کسی از غم پناه خود به جایی می برد

من چو غم بینم روم شادی کنان در کوی تو

زین غلامان مقبل آن خالست و مخلص موی تو

من به غم خوردن نهادم گردن بیچارگی

زانکه کس شادی نبیند در جهان از خوی تو