زین غلامان مقبل آن خالست و مخلص موی تو

هر کسی از غم پناه خود به جایی می برد

من چو غم بینم روم شادی کنان در کوی تو

چشم ترکت را غلامان گر چه بسیارند، لیک

من به غم خوردن نهادم گردن بیچارگی

زانکه کس شادی نبیند در جهان از خوی تو

اوحدی، تن در شب غم ده، کزین شیرین لبان