زانکه کس شادی نبیند در جهان از خوی تو

چشم ترکت را غلامان گر چه بسیارند، لیک

زین غلامان مقبل آن خالست و مخلص موی تو

من به غم خوردن نهادم گردن بیچارگی

اوحدی، تن در شب غم ده، کزین شیرین لبان

روز شادی کس نخواهد کرد جست و جوی تو