من به غم خوردن نهادم گردن بیچارگی

من چو غم بینم روم شادی کنان در کوی تو

چشم ترکت را غلامان گر چه بسیارند، لیک

زین غلامان مقبل آن خالست و مخلص موی تو

زانکه کس شادی نبیند در جهان از خوی تو

اوحدی، تن در شب غم ده، کزین شیرین لبان

روز شادی کس نخواهد کرد جست و جوی تو