اوحدی، تن در شب غم ده، کزین شیرین لبان

زین غلامان مقبل آن خالست و مخلص موی تو

من به غم خوردن نهادم گردن بیچارگی

زانکه کس شادی نبیند در جهان از خوی تو

روز شادی کس نخواهد کرد جست و جوی تو