شاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو

تا از کنارم آن گهر شب چراغ رفت

از خون دیده پر گهرم شد کنار ازو

او را به خون دیده بپرورده ایم، لیک

داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و ما

دل شاد می کنیم بدین یادگار ازو

گفتم که: اوحدی ز غمت مرد، رحمتی