داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و ما

از خون دیده پر گهرم شد کنار ازو

او را به خون دیده بپرورده ایم، لیک

شاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو

دل شاد می کنیم بدین یادگار ازو

گفتم که: اوحدی ز غمت مرد، رحمتی

گفتا: مرا چه غم که بمیرد هزار ازو؟