زین سه، که گفتم، کرانه گیر، کرانه

جام چو گردون به گردش آر، که از وی

باده چو خورشید بر کشید زبانه

گرد معربد مگرد و سفله و نادان

گر هوس همدمی کنی و حریفی

مرد بهایی طلب، نه مرد بهانه

باده ناسخته ده به سخت، که باده