گر هوس همدمی کنی و حریفی

باده چو خورشید بر کشید زبانه

گرد معربد مگرد و سفله و نادان

زین سه، که گفتم، کرانه گیر، کرانه

مرد بهایی طلب، نه مرد بهانه

باده ناسخته ده به سخت، که باده

سست کند سخت را کلید خزانه